Tutunma noktası
Hasar fazlası reasüransında sigortacının hasarı kendi hesabına taşıdığı sınır; reasürör yalnızca bu eşiği aşan tutarı öder.
Nasıl işler
İngilizcede attachment point ya da retention denir. Munich Re sözlüğü terimi, hasar fazlası korumasının devreye girdiği tutar olarak tanımlar. Aynı tutar, sigortacının kendi hesabına tuttuğu dilimdir. Riski devreden sigortacıya sedan ya da cedent denir.
Mekanizma basit. Tutunma noktası 50 milyon € ise sedan her olayın ilk 50 milyon €'sunu kendisi öder. Reasürör bu eşiğin üstündeki hasarı, anlaşmadaki limite kadar karşılar. NAIC da hasar fazlası anlaşmasını böyle anlatır: sigortacı belirli tutara kadar öder, reasürör fazlasını üstlenir.
Eşik yükseldikçe reasürörün payı küçülür. Sık ve orta büyüklükteki hasar, örneğin dolu, sel ya da sağanak, eşiğin altında kalır. Bu hasarı artık birincil sigortacı öder. Reasürör ise yalnızca seyrek ve çok büyük felakete açık kalır.
Tuzak, yenileme haberinin yalnızca fiyatı vermesidir. Reasürör fiyatı kırarken tutunma noktasını yerinde tutabilir ya da yükseltebilir. Manşette koruma ucuzlamış görünür. Gerçekte sigortacının kendi bilançosunda taşıdığı risk büyür. Yenilemeyi okurken fiyatla birlikte eşiğin nereye gittiğine bakmak gerekir.
Bizim için neden önemli
Reasürörler Ocak 2023 yenilemesinde tutunma noktalarını yükseltti ve o günden beri geri çekmedi. Sonuç 2026'da görüldü: Avrupa'daki dolu ve sağanak hasarı reasüröre geçmedi, birincil sigortacıda kaldı. Generali'de doğal afet hasarı dokuz ayda birleşik orana 5,2 puan yazdı. 1 Ocak 2027'de fiyat düşse bile eşik yerinde kalırsa bu yük sigortacıda kalır. Biz yenilemeyi fiyatla değil bu eşiğin hareketiyle okuruz.